RECENSIE: Op Zoek Naar door Ava Dellaira

Op Zoek Naar: 3.5/5
Auteur: Ava Dellaira
Uitgever: Luitingh-Sijthoff

“The funny thing about beauty is that in no way does its presence negate the truth of suffering, of injustice, of pain, but it does stand stalwart in its own right, as its own truth.”

Ik heb dit boek mogen ontvangen van de uitgever, dit beïnvloedt niet mijn mening.

Hoi hoi! Een tijdje geleden vond ik dit prachtige boek mijn brievenbus. Op slag werd ik verliefd op de cover. Het verhaal zelf klonk ook intrigerend, dus schoot het meteen omhoog op mijn TBR. Het is van dezelfde schrijfster als Liefdesbrieven aan de Sterren.

In Op Zoek Naar lezen we eigenlijk twee verhalen die parallel aan elkaar lopen. Namelijk het verhaal van Angie en dat van haar moeder, Marilyn, beide op het moment dat ze 17 jaar zijn. Marilyn’s verhaal speelt zich af eind nineties, in ‘The City of Angels’, ofwel Los Angeles. Angie’s verhaal speelt zich, 17 jaar later, af in Albuquerque, New Mexico, waar ze samen met haar moeder woont. Angie is nog nooit buiten de staatsgrenzen geweest en dat maakte haar ook nooit iets uit. Ze heeft een geweldige band met haar moeder, maar er blijft één groot gemis, namelijk dat van een vader. Angie past namelijk met haar gemixte uiterlijk nergens echt bij: haar moeder is blank en haar vader was zwart. Omdat haar moeder er nu alleen voor staat en Angie meer op haar vader lijkt levert dit vaak vervelende situaties op.

Wat Angie weet van haar vader is dat hij, tegelijkertijd met zijn broer, om is gekomen bij een auto-ongeluk voordat zij werd geboren. Wanneer Angie op een gegeven moment een grote envelop in een la op haar moeder’s kamer vindt, krijgt ze de schok van haar leven: haar moeder heeft gelogen. Haar oom leeft misschien nog. Betekent dit dat haar vader ook nog leeft? Wat volgt is Angie’s zoektocht naar wie hij was, en vooral ook naar wie zij zelf is. Tegelijkertijd leren wij Marilyn en haar grote liefde James beter kennen in de andere tijdlijn.

“Het was middernacht en ik zat keihard te janken.”

Op Zoek Naar is het soort boek dat sluipenderwijs een plekje in je hart veroverd. Het kwam naar mijn idee langzaam op gang, wat misschien kwam doordat ik een beetje moeite had met wennen aan de schrijfstijl. Vaak moest ik zinnen en aantal keer opnieuw lezen omdat ze gewoon echt niet lekker liepen en soms haalde ik er zelfs een spellingsfout uit. Misschien is voor mij de poëtische schrijfstijl van Ava Dellaira (of de vertaling ervan) gewoon niet helemaal overgekomen in dit boek. Daarnaast is de afwisseling tussen de perspectieven leuk, maar er wordt binnen een perspectief ook veel met de tijdlijn afgewisseld, wat het soms lastig maakte bij te houden in welke tijd je nou zat.

Gelukkig werd dit naarmate het boek vorderde toch allemaal wel wat duidelijker en kon ik er wat meer van genieten. Langzamerhand begon ik ook de personages leuker te vinden… en dan vooral de bijfiguren (James is zo geweldig jongens). In de laatste 150 pagina’s kwam er echt iets los. Het verhaal werd duidelijker, er begint wat speculatie in je hoofd over wat er zou kunnen gaan gebeuren en daarnaast wordt het ook heel emotioneel. Toen ik het boek uit las was het middernacht en zat ik keihard te janken. Op Zoek Naar is een mooi verhaal, waar twee verhalen zich langzaam verweven in één en wat je laat zien hoe sterk de band van familie kan zijn.

Ik raad het je aan als je nog op zoek bent naar een heerlijke beach-read (maar eh… wel het einde even ergens alleen lezen hoor ;)).

Liefs,

You may also like

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *