RECENSIE: Juliette of het geluk van boeken door Christine Féret-Fleury

Juliette of het geluk van boeken: 3/5
Auteur: Christine Féret-Fleury
Uitgever: HarperCollins NL

“…Dat het vinden van een verwante ziel in een Afrikaanse roman of een Koreaans verhaal je hielp te begrijpen hoezeer alle mensen aan dezelfde kwalen leden, hoezeer ze op elkaar leken, en dat het misschien mogelijk was met elkaar te praten – naar elkaar te glimlachen, elkaar aan te raken, tekenen van herkenning uit te wisselen, maakt niet uit welke – om te proberen elkaar wat minder pijn te doen, langzaam maar gestaag?”

Hee allemaal! Het laatste boek dat ik uitgelezen heb is Juliette of het geluk van boeken. Dit is een klein maar fijn boekje, met welgeteld 175 pagina’s. Het boekje is een ode aan de kracht van boeken en wat deze boeken (op het goede moment) kunnen betekenen voor een mens.

In Juliette of het geluk van boeken nemen we een kijkje in het leven van Juliette. Elke dag reist zij met lijn 6 van de Parijse metro naar haar werk. Tijdens deze rit observeert ze haar mede-reizigers, en dan met name de reizigers die een boek lezen. Wat zegt het boek dat ze bij zich hebben over hoe ze zijn als persoon? Waarom hebben ze nou juist dat boek gekozen? Juliette verzint de gekste levensverhalen. Op een gegeven moment besluit Juliette, die te vroeg is voor haar werk, om twee haltes eerder uit te stappen en het laatste stuk te lopen. Wat ze niet weet is dat ze tijdens deze wandeling een ietwat vreemde boekenliefhebber genaamd Soliman zal ontmoeten die ervan is overtuigd dat verhalen levens kunnen veranderen. En, zo blijkt, ook Juliette’s leven.

Allereerst wil ik graag even de vormgeving complimenteren. Wat een ontzettend mooi, klein, hardcover boekje. Het voelt meteen als een aanwist voor mijn boekenkast! De schrijfstijl van Christine Féret-Fleury is soms erg mooi, maar komt naar mijn mening ook vaak wat pretentieus over. Misschien komt dit doordat het vertaald is uit het Frans, maar de zinnen waren soms zó lang dat ik ze vijf keer moest lezen om nou echt te begrijpen wat er stond. Bovendien wordt er binnen zo’n lange zin vaak van de hak of de tak gesprongen en is het gewoon moeilijk te volgen.

Daarnaast is het zoals ik al zei maar een kort boekje, wat tot gevolg heeft dat het lijkt alsof er hele stukken uit het grotere verhaal gewoon missen. Het is logisch dat we in 175 pagina’s geen uitgebreid verhaal verteld gaan krijgen, maar het voelt gewoon op sommige punten niet af. Ik had bijvoorbeeld graag wat meer gelezen over hoe het bookcrossing waar Juliette door Soliman mee begint in zijn werk gaat en ook had ik graag meer gezien over Soliman’s dochtertje Zaïde.  Daarnaast ben ik onzeker of ik Juliette, onze hoofdpersoon, nou een interessant personage vind of juist helemaal niet.

Zoals je ziet weet ik ook niet helemaal wat ik nou van het boek vond. In een zekere zin vond ik het heel mooi, omdat ik net als de hoofdpersoon van mening ben dat er voor iedereen een boek is (het moet alleen ontdekt worden), maar aan de andere kant voelde het verhaal zelf soms een beetje vreemd. Als je van mooie poëtische zinnen houdt en net als de hoofdpersoon een onbedwingbare liefde voor boeken hebt is het zeker een aanrader.

Heb jij ook wel eens ervaren dat je niet precies kunt vastpinnen of je een boek nou geweldig vond of juist helemaal niet?

Liefs,

You may also like

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *